Övüldüğüm bir yerde 10 saniyeden fazla durursam bir zarar görüyorum fiziksel mental veya maddiyat abi derslerim hakkında konuştular ve telefon cebimdeydi pat diye düşüp kırıldı kırılmaz cam olsa içim gitmicek neyse canım sağolsun gözü olanin gözünü skm
YKS Türkiye 13.'sü olup 1,5 yıldır iş bulamayan Sabancı Üniversitesi mezunu Nur'un yaşadıklarını anlattığı bir röportajdan alıntı📌
🔶 Sabancı'da okuyunca bütün kapıların önüme açılacağını ve bana "Hemen gel başla" diyeceklerini sanıyordum.
🔶 Başlarda çok seçici davranıp iyi firmalara başvurdum ama arka arkaya ret yemeye başlayınca moralmen çöksem de reddedilmeyle yaşamaya alıştım.
🔶 Piyasada durum şu ki, eğer arkanızda sağlam bir torpiliniz veya tanıdığınız yoksa köle gibi en düşük maaşlarla başlatılmak isteniyorsunuz.
🔶 Eskiden Sabancı mezunları kurumsal yerlerde üç asgari ücretle başlarken, ben şu an beklentimi düşürdükçe düşürüyorum ama geri dönüş bile yapmıyorlar.
🔶 Şu an o kadar saçma bir sistemdeyiz ki, eskiden vasıfsız veya lise mezunu kişilerin yaptığı işleri şu an bize ve yüksek lisans yapanlara teklif ediyorlar.
🔶 YKS'de derece yapacak kadar büyük hedeflerle yola çıktım ama şu an 2 yıllık bölüm okuyanları ya da hiç okumadan hayata atılanları kendimden daha şanslı görüyorum.
🔶 "Ben iyi bir üniversitede okuyorum, kesinlikle iş bulurum" diye büyük bir özgüvenle çıktığım bu yolda şu an aileme karşı bile büyük bir utanç ve mahcubiyet hissediyorum.
🔶 Bayramlarda akrabaların yanımıza gelip sahte bir üzüntüyle "Tüh, hâlâ iş bulamadın mı?" diyerek beni ezmeye çalışmalarından nefret ediyorum.
🔶 İş bulabilmek için o kadar çok sınava, mülakata ve testlere girdim ki, bu kadar niteliğe rağmen sürekli görmezden gelinmekten varoluşsal sancılar çekiyorum.
Reklam
Fen lisesinde ve derece yapmış biri olarak söylüyorum maalesef her şey çaba diyenler yanılıyor. Başarının bir kısmı da doğuştan geliyor. Okulda veya kendimde bile görüyorum bunu bazıları çok çalışırken biz bir göz atıp daha iyi yapıyoruz. Keşke sadece çaba ile olsa, daha hakkaniyetli olurdu.
Her Abdest aldığımızda aklımıza bu kıssa gelsin...
Birgün Hz. Osman Radiyallahu anh abdest alıyor.
Abdest bitiyor, gülmeye başlıyor.
Yanındakiler, hayırdır inşaAllah ya Osman diyorlar.
Hz. Osman Radiyallahu anh anlatıyor;
Bir gün, benim şu abdest aldığım yerde Resûlullah sallallahu aleyhi vesselam abdestini aldı, gülmeye başladı. Ya Resulallah niye güldünüz ?
diye sordum
Gönüller sultanı buyurdu ki;
Bir müminin abdestte, yüzünü yıkarken, bütün küçük günahlarının, suyla beraber aktığını görüyorum.Elini yıkarken, başını mesh ederken, ayaklarını yıkarken, bütün günahlarının döküldüğünü görüyorum. Ümmetim kurtuluyor diye seviniyorum. Ben gülmeyeyim de kim gülsün ?"
Rabbim hepimizi Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi vesselamin yanına komşu eylesin. Amin
İnsanları görünenden ziyade kendilerini anlatma zahmetine girmeden anlamak için uğraşmıyorum artık. Görüyorum, izliyorum hepsi bu kadar..
Ben bu yaşta bu kadar eksilmemeliydim. İçimde hâlâ hayata tutunmak isteyen bir taraf varken, hayat en güzel hislerimi usulca aldı. Biraz neşe, biraz huzur, biraz da “ hiç düşünmeden yaşayabildiğim” günler düşmeliydi payıma... Ama hayat sanki en çok ihtiyaç duyduğum şeyleri benden sessizce uzaklaştırdı. Önce içimdeki heyecanı söndürdü, sonra “ bir gün her şey düzelir” diye kurduğum hayalleri tek tek elimden aldı. Şimdi aynaya baktığımda gençliğini yaşayan değil, gençliğini taşıyamaya çalışan biri görüyorum. Ve en zor yanı da şu... Artık hiç birşeye büyük cümleler kuramıyorum; sadece olsun diyorum. Ama kimse bilmiyor, insan bazen en çok sustuğunda kırılıyor.
Reklam
Reklam