Bazı şeyler daha soruya dönüşmeden cevapsızlığını ilan ediyor. Aradığımla kalıyorum. Bu bir vazgeçiş değil yanlış anlama. Kendine sessizce usulca dönüş gibi düşün. Eksiksiz oluşun tanımlanamayacağı gibi biraz. En nihayetinde afitap kadehime dolmaya devam ediyor. Sorular, işaretini giyinmeden olup bitiyor her şey. Oysa kıymetli dizilişler vardı dağarcığımda uyandığımda. Farklı olacağını hissettiğim gün, ukteleşince birileri şimdinin kıymetini bilmem gerektiğini söylüyor. Çelişki. Son verilmesi gerekenler, başlaması umulanlar. Yetersizlik. Kıyıdaymışçasına, anısız...
Anlam arayışım hiç bitmeyecek değil mi?