Devamlı bir şeylerden korkuyorum ve bu yüzden kendimden nefret ediyorum. İnsanın, ona bakması ve onu koruması gereken kendi babası böyle davranırsa gerçek hayata atıldığında başına gelmeyen kalmaz diye düşündüm hep. Bana yakınlaşmalarına izin vermediğim için birçok ilişkimi berbat ettim. Bu başarısızlıklar beni çok utandırıyor ve devamlı korkuyor olmaktan da feci utanıyorum. Maalesef hayat beni aşırı derecede korkutuyor.
Kendi kendime sinirleniyorum devamlı, bazen de hiç yoktan ağlıyorum. Annemle babamın beni nasıl yaraladıklarını, utandırdıklarını hatırlıyorum. Uzun süreli arkadaşlıklar kuramıyorum. Sık sık arkadaş gruplarımı değiştirir, insanları hayatımdan silip atarım. Ne kadar bozuk olduğumu anlamalarını istemiyorum sanırım.