TOPRAĞIN İSYANI
Yeter artık!
İçim kan ağlıyor; canice hayattan kopardığınız o kadın bedenlerini taşımaktan yoruldum, artık taşıyamıyorum. Bağrım kanıyor, her zerrem sızlıyor. Sizden hem utanıyor hem de ölesiye tiksiniyorum.
Kucağıma gömdüğünüz kadınların ve çocukların sessiz ağıtları arşa ulaştı da bir tek o tiranların, ellerine ölüm yapışmış canilerin vicdanına ulaşamadı. Taştan mıdır vicdanınız? Sağır mıdır kulaklarınız?
Bu dünyayı kirlettiğiniz yetmiyormuş gibi, kıydığınız masum bedenleri benim bağrıma emanet ediyorsunuz. Ne sabrım kaldı ne de takatim...
Kendinize gelin ey caniler! Sabrımı taşırmayın. Bir sallanırım, feleğiniz şaşar; bir haykırırım, kaçacak yer bulamazsınız. Ülkemizin dört bir yanından artık yaşam değil, ölüm fışkırıyor.
Toprak yorgun, toprak isyanda! Beni de o karanlık günahlarınızla daha fazla kirletmeyin.
GÜLİSTAN GÜMÜŞ