• *
    Hastalıklar çoğaldı ve sağlıklı yaşamayı unuttuk.
    Ve o kadar çok koşturduk ki...
    Biz yaşamayı unuttuk.
    Kinsun
    Sayfa 118 - Teknolojinin Darbesi: Unutkanlık
  • 394 syf.
    ·6 günde·Beğendi·9/10 puan
    Alein Kentigerna 'nın okuduğum ikinci kitabı Ölüm Peygamberi . İlk olarak yazarın son kitabı Tanrı'nın Psikopat Çocukları kitabını okudum. Yazarın anlatım tarzını çok sevince diğer kitaplarına da bakmak istedim ve bulduğum ilk kitabı Ölüm Peygamberi'ni aldım.

    Kitap 1743 yılının Rio de Janeiro'sunda geçiyor. Kitabı okurken o yılların atmosferini ve Rio'nun bunaltıcı tozlu havasını hissedebiliyorsunuz.
    Seri cinayetler çözülemeyince polis şefi istemeye istemeye Yüzbaşı Alvaro'yu göreve geri çağırır....

    Yüzbaşı Alvaro'yu hiç sevmediğimi söylemeliyim. Kendisinin bir sırrı olduğunu kitabın başından beri fark ediyorsunuz . Fakat yazar sel verip sır vermediği için bu sırrı ancak kitabın ortasında , sırrın detayını ise dip notta öğreniyoruz. Ve eminim ki bu sırrı öğrendiğinizde Alvaro'dan en az benim kadar nefret edeceksiniz. İyi bir araştırmacı ve dedektif olması iyi bir insan olduğu anlamına gelmiyor ki kendisi de kendisinden ve olduğu kişiden nefret ediyor...
    Cinayetlerin işlendikten sonra araştırma safhaları ve kitabın ilerleyici düşük tempoda olmuş. Bu noktada sıkılabilirsiniz ki ben de sıkıldığımı itiraf etmeliyim. Fakat sonucu çok merak ettiğim için kitabı pür dikkat okudum.

    1700 lü yıllarda olduğu için atla suç mahalline gitmeler, araştırma için günümüz tertibatları olmadığından da soruşturmalar daha yavaş ilerliyor ve polis önsezisi en büyük yardımcıları oluyor.
    Katil hiç umulmadık birisi çıkıyor , bu sefer tahmin edemediğimi itiraf etmeliyim. Fakat beni şaşırtan ne katil ne araştırma ne de Alvaro oldu. Kitabın sonu beni daha çok şaşırttı. Sonunda şok oldum dersem yalan söylemiş olmam.

    1700 lü yıllarda geçen polisiye gerilim okurken sonda kitabın türünde de farklılık oldu. Merak edenler için minik bir ipucu vereyim : yazar sonunda kitaba bilim kurguyu da eklemiş.

    Beni şaşırtan ve bu konuda fark yaratan kitapları severim. Ne kadar başlarda okurken sıkılmış olsam da sonunda yarattığı farklılığı sevdim yazarın.
  • Arda
    Arda Günlük Yaşamda Benliğin Sunumu'yu inceledi.
    248 syf.
    ·94 günde·7/10 puan
    Kitap hepimizin günlük hayatta ‘’performans’’ adı altında bir sahnede olduğumuzu ve sahnemizi canlandırdığımızı çok güzel bir şekilde anlatıyor. Bazı kısımları biraz ağır kaçabilir çünkü çok hakim olmadığımız kültürleri be toplumların insanlık hallerini de sorgulatıyor. Aynı zamanda 1950’lerde yazmış olmasına rağmen ‘’performans’’ kavramını günümüz haline çok güzel bir şekilde indirgemeyi başarmış.
  • Bu yaxınlarda çox sevdiyim kitablardan birində bir hekayə oxudum. Bu hekayə tam da günümüz insanın düzgün olmayan seçimlərindən bəhs edir. Qısa özətini yazıram:
    Deməli, çox yaraşıqlı, boy-buxunlu bir kişi bir dərzinin yanına gedir və ondan özü üçün bir dərs kostyum tikməyini istəyir. Dərzi adamın ölçülərini götürür və başlayır işləməyə. Bir həftə sonra geyim artıq hazır olur və adam gəlib geyimi geyinir. Güzgüdə özünə baxanda görür ki, pencəyin yaxası düzgün durmayıb. Bunu dərziyə deyir, dərzi isə cavabında “onun həlli çox asandı, sağ çiynini biraz aşağı tut, pencəyin yaxası düzələcək” deyir. Adam dərzinin dediyini edir, bu zaman da pencəyin sol ətəyi düzgün durmur. Adam dərziyə bunu deyəndə, dərzi yenə “heç nə olmaz, sol əlinlə ətəyi tut biraz aşağı çək düzələcək” deyir. Adam deyiləni edir. Amma belə olanda da kostyumun şalvarı düzgün durmur, adam bunu da irad tutur və dərzi yenə cavabında “ayağının birini biraz qabaqlıq qoy düzələcək” deyir. Nəysə bunlar razılaşır və adam geyimi götürüb gedir:)
    Bu geyimi geyinən o yaraşıqlı adam yol ilə gedərkən eyni anda həm çiynini qısıb, həm əli ilə kostyumun ətəyini dartıb həm də bir ayağını o birindən fərqli qoyaraq yeriməyə davam edirmiş.
    Kənarda oturan iki kişi birdən bu adamı görür və biri o birinə deyir; “yazıq adam, gör necə yeriyir yəqin şikəstdi”
    Digər kişi cavabında deyir; “hə yəqin ki nəsə fiziki qüsuru var, amma mənə bir şey çox maraqlıdı, o yazıq şikəst belə gözəl kostyumu hardan alıb?”

    Başa düşürsən? Bizim üçün uyğun olmayan, fikirlərimizin, zövqlərimizin, düşüncələrimizin üst-üstə düşmədiyi insanları həyatımızda tutaraq, özümüzü qəlibə salırıq. O insanlarla heçnə olmamış kimi münasibətə davam etdikcə, hərşeyə dözüb, hərşeyi altdan aldıqca, öz rahatlığımızı, istəklərimizi gözardı etdikcə özümüzü “şikəst” edirik.
    Halbuki qüsurlu olan o adam deyil, əynindəki geyim idi.
    (~qaralama~)
  • Günümüz Batı uygarlığındaki bireyciliğin kökenini "hümanizm"e bağlamak yanlış olmayacaktır. İnsan, hiç kimseye, hiç bir şeye bağımlı olmadan yaşamalıdır deniyordu. "Yalnızlık" üzerine övgüler bile döşenmişti (Petrarca: "Yalnızlık Üstüne"). Bütün bunlar insanı, "tanrısal beyan"a karşı koymaya çağırıyor, tanrısal beyana karşı başkaldırmaya zorluyordu. İnsanın her şeyin ölçüsü olduğuna ilişkin antikite anlayışının (Protagoras) yeniden geçerlik kazanması için uygun bir zemin oluşturulmuş bulunuyordu.
  • "Örneğin günümüz çocuklarını gözlemliyorum, kıyafetlerini değistirirken çok rahat davranıyorlar. Şu
    oturduğumuz yere bir çocuk gelse, çocuğun kıyafetleri
    oyun esnasında kirlenmiş olsa ... Annesi, çocuğun kirlenmiş elbiselerini herkesin ortasında çıkarıp üstünü değiştirebilir. Buna alısmıs olan çocuk da kıyafetleri üzerinden
    çıkartılırken hiç utanıp sıkılmaz, mahcup olmaz ... Bu çok
    yanlış. Anne-babalar buna dikkat etmiyor. Çocuklarına
    mahremiyet bilinci vermiyorlar,"