... o andan başlayarak güneş, ay ve yıldızlar huzurla varlığını sürdürebilirken, ben gece mi olmuş gündüz mü farkında bile değilim, gözüm dünyayı görmüyor.
Duygularım dizginlenemez hale gelince mutlu bir kayıtsızlık içinde yaşantısının dar çemberinde dönen, günlük geçim derdine düşen, yaprakların sararıp döküldüğünü görünce kışın geldiğinden başka bir şey düşünmeyen bir insanın görüntüsü, içimdeki bütün kargaşayı yatıştırıyor.