Oldukça kötü sonuçlanan karmaşık bir ameliyattan sonra Filipiano'ya, cerrahlık mesleğinin onu hiç rahatsız edip etmediğini sormuştum. Bana eski bir Rus deyişiyle şöyle yanıt verdi" Cenazelerde ağlayanlar cenaze işlerinde çalışmamalı."
Kanlı jöleyle kaplı nazogastrik tüpü atarken doktor olmanın ne anlama geldiğini ilk işaretlerini benliğimde duymaya başlamıştım. Gücün verdiği sarhoşluktu bu. Pek de sevdiğimi söyleyemem.
Beyaz önlüğüme baktım. Bu normal bir giysi olamazdı. Sanki bir sihirbazın peleriniydi bu beyaz gömlek, beyaz ketenden bu giysi, yetkimin tek belgesiydi! Beni yalnız bu savaşçı gazinin öfkesinden korumamış, aynı zamanda onun minnetini de kazanmamı sağlamıştı.