Ahh Hachiko
Bizim bir Firdevs Teyze vardı. Uzun yıllar önce, kendisini ziyarete gelen kızı ve torununu, korkunç bir tren kazasında kaybetmişti. Bu durumu asla kabullenemedi. Yaşadığı süre boyunca, her gün ama her gün, tren yoluna gidip, bir daha hiç gelmeyecek olan o treni bekledi. Bana kalırsa beklemek dünyadaki en acımasız şey. İnsan beklerken asla tam olarak yaşayamıyor Osman.
"Sevdiğin birini asla unutmamalısın"
Bazen en güçlü duygular kelimelerle değil, bekleyişle anlatılır. Hachiko’nun hikâyesi de tam olarak böyle… Sahibini her gün aynı yerde bekleyen bir köpeğin, yıllara meydan okuyan sadakati.
Bu eser, yalnızca bir hayvan hikâyesi değil; aslında insanlara dair çok şey anlatıyor. Bağlılık, sevgi ve vefa gibi kavramların ne kadar derin olabileceğini, tek bir canlının davranışları üzerinden görmek insanı ister istemez etkiliyor.
Anlatım oldukça sade ve akıcı. Bu da hikâyenin duygusunu daha doğrudan hissetmenizi sağlıyor. Abartıya kaçmadan, doğal bir şekilde kalbe dokunan bir anlatımı var.
Kısa ama etkisi uzun süren bir hikâye…
Bitirdiğinizde aklınızda tek bir soru kalıyor:
“Gerçek sadakat tam olarak nedir?”
"Hachiko bize hiçbir zaman vazgeçmemeyi öğretti," dedi Yasuo. "Bize sadakati ve bağlılığı öğretti. Umudu ve inancı öğretti. Sabrı ve sorumluluğu öğretti. Ama hepsinden öte, Hachiko bize arkadaşlığın gerçek anlamını öğretti. İşte bu sebeple bugün onu onurlandırıyoruz."
"Birçok kişi onu sahiplenmek istedi ama o kalbini sahibinden başka kimseye vermedi"
Aklıma Hachiko geldiFikir Evreni
Sahibinin ölümünü en son köpeği kabullenir. Homeros'un Odysseia'sından bildiğimiz gibi, onu en son unutan da odur. Yirmi yıllık yokluğundan sonra, kanıta ihtiyaç duymadan kahramanı ânında tanıyan tek varlık Odysseus'un köpeğidir, zayıflayıp güçten düşmüş ama sonuna kadar beklemiş ve sadece kuyruğunu sallayacak gücü kalmıştır - seni bekledim, buradan hiç ayrılmadım, şimdi artık ölebilirim.
