hale
@halebdr
Eksiğimiz ihtiyaç mı yoksa herkes gibi olmak mı?
youtu.be/hN_q-_nGv4U
100 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Görmemezliğe geliyorum. Başımı çeviriyorum. Ama insanlar tuhaf! Kendilerini sevmeyen, önem vermeyene daha bir büsbütün tutuluyorlar...musallat oluyorlar.
Reklam
Yanılsak da zararı yok...
Ah, bu insan yüzleri!.. Her şeyimizi bağladığımız, durmadan yanıldığımız, istediğimiz kadar bol hasletler, adilikler, iyilikler, kötülükler, delilikler, akıllılıklar, sevdalar yüklediğimiz insan yüzleri!..
Son Kuşlar da Giderse
Kitapların insanları birbirine dost ettiğini bilmiyorlar mıydı? Kitapsızlık bir tür dost olma durumunun da engellenmesi değil miydi? Yeni dünyaları, yeni keşifleri, özel yetenekleri kitapların doğuracağını bilmiyorlar mıydı? Kitapların düşmansızlıkları doğuracağını bilenler, penceresiz kubbenin içinde yeni dünyalar açacağını da bilirlerdi elbet.
İnsanlar, hakikat arayışı içinde umutlar ile duygular pazarını açmışlardı. Türk varlığını yaşayan şehir ve köy insanı sefalet içinde gösterilmek istenirdi. İnsan, çaresiz durumların üstesinden umudun hanendeleriyle geliyordu. Düştüğü her durumda doğruyu arayışıyla umudu getiriyordu. İnsan hakikatin içindeydi, hakikatin aslına kendi umuduyla erecekti. İnsanın, düştüğü egoizmi bırakıp alçakgönüllülüğüyle insan olduğunu unuttuğu gibi yeniden insan olmayı hatırlayarak ilerleyecekti.
Sait Faik’in hikâyelerinin okuyanlara ağır ağır işleyen bir yanı vardır. Birden kendini göstermez, hissettirmez, ona kendinizi, ruhunuzdaki bir hareketi göstermeniz veyahut vermeniz gerekir. Bu hikâyelerinden birisi olan, Son Kuşlar, 1.-3. Basımı Varlık Yayınevi, 1952-1965’de yapmıştır. Sait Faik, hikâyelerine yaşama sevinci katardı. Çevre ve sosyal sorunlara duyarlıdır. Fakir sokak çocuklarının, günlük maceralarını ayrıntılarıyla hayal dünyasında yeniden kurgulayarak anlatır hikâyelerini. İnsanı, hayatı ve tabiatın her unsurunu sevdirerek hayata umutla bağlar. Hikâyeleri aracılığıyla hayatı ve insanı birbiriyle bütünleştirir. Merhamete duyarlılığı ve mütevazı bir sokak hayatını bütün güzel yönleriyle tasvir eder.
Sait Faik, hikâyelerinden Son Kuşlar, okura gürül gürül akan bir dünyanın resmini sunar. İnsanlar, hikâyelerde geceyle gündüz farkı gibi kendi ruhunun ayrıntılarını fark eder. Kaybettiği insanlığı, cesareti, iyiliği,
Tepeye ulaşınca dönüp seslendi:
"Sen bir meleksin, Žeže..."
El salladım ve gülümeye başladım.
"Melekmiş! Bilmediği için böyle diyor tabii..."
Reklam