"Ben gideyim," diye fısıldadı. Sonra... Sonra yanağıma küçük bir öpücük bırakırken şöyle dedi: " İyi geceler, benimki."
Bir tane daha Bismillahirrahmanirrahim.
Gülümsemekle yetindim çünkü biz konuşurken koca koca satırlar yazmıyorduk, bir başlık atıyor ve devamını birbirimizin gözlerine bakarak yazıyorduk, elimizde kalemle değil yüreğimizde sevgiyle.
Kalbim sancısı tam şu anda. Kötü oldum çünkü bana ihtiyacı olduğu zamanları anlamıştım. Diyemedim ki ona, hep buradaydım, hep uzaktan sevip izledim seni. Diyemedim ona, başını yerden kaldırsan özlerin değerdi gözlerime, görürdün beni... Diyemedim, diyemezdim.
"Şu anda buradayım, yanındayım." dedim sakince.