'Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi . İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış ; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye , kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar , her birimizin gönlümüzden ayrılması , bir ayrı sızı uyandırırmış. '