“Sunmaktan duyduğum mutluluk, sunarken yok olup gitti; erdemim, kendi bolluğundan ötürü kendinden bezdi. Gözümdeki yaşlar nereye gitti, yüreğimin çiçekleri nereye?”
“Oysa henüz gözyaşını tanımıştı yalnızca, Yahudilerin karamsarlığını tanımıştı o -İbrani İsa: Keşke çölde, iyilerden ve adillerden uzakta kalsaydı! O zaman yaşamayı ve yeryüzünü sevmeyi öğrenirdi ve de gülmeyi…”