Bazen öyle olur ki sen en güzel açan çiçek olmaya çabalarken tesadüf ettiklerin hiç çiçek sevmiyordur.
Hayat bazen tam olarak budur.
O halde ya çiçek olmaktan vazgeçersin ki kendi fıtratına yabancılaşmaktır bu, ya da yeşeremediğin ortamı terkedersin.
Kimse neden sevilmedigini sorgulamaz da, neden gittiğini sorar ama. Çünkü yoktur bu topraklarda öyle gönüllüce gitmek.
Kan revan içinde gidersin ya, yada bembeyaz bir kefenle.
Yoksa bunlar; ancak rahat batmıştır.
"Siz ne çiçekten anlarsınız, ne incelikten, ne zarafetten;
ne anlayış vardır lügatinizde ne merhamet ne insanlık" diyemezsin de;
"yapamıyorum", dersin.
Bütün sorumluluğu üstüne alarak.
Varsın öyle bilsinler.
Herkes temizdir, herkes iyi.
Yalnız seni sorunlu bilir aynaya bakmasını bilmeyenler; bir kere olsun kendilerini sorgulamamis olanlar.
Ne anlatabilirsin seni bir kez bile anlamayı denememislere...
Öylece, sessizce, bir tüy gibi çekip gidersin hayatlarından...