Sevgi sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine gider. En derin anlamını ruhsal varlığında, kendi iç benliğinde bulur. Var olup olmadığı, hayatta olup olmadığı, bir anlamda önemli olmaktan çıkar.
İnsan kendisini mutlak yalnızlık içinde, olumlu eylemleri ile ifade edemezken, acılarına doğru bir şekilde, onurlu bir tavır ile katlanmak tek başarısı olabilecekken, böyle bir durumdayken dahi, aklında sevdiğinin imgesine sevgiyle derinden yoğunlaşarak doyum sağlayabiliyordu.