Kaybolmuşum evimde, odalarında,
Gökyüzü karanlık hücrelere çevriliyor bana.
Oysa gözlerimden okunacak intihar notum,
Beş vakitimin ardından selamın çığlığı duyulur.
Çürümüş bir ezgi bırakıyorum havaya,
Telden yoksun, sesi dilsiz bir kavala benzer.
Dünyanın kalbini söküp paslı bir kutuya sardım.
Atacak yer bulamadım, omzumda taşıyorum hâlâ.
Kırdım boynumu; eğri yarınlar açık bana.
Kendime sesleniyorum: “Neredesin?” diye.
Cami anonsunda kendimi tarif ediyorum
Beni bulmaları için halka yalvarıyorum.