Işığın gölgeye ihtiyacı yok muydu? Yok muydu gerçekten? Belki de yoktu. Belki de ben anlamıyordum. Belki de mesele acıdan uzak yaşayabilmekti. Belki de hayatta gereken tek amaç buydu.
Ama ne olurdu cennette?
Ne yapardınız?
Bir süre sonra hatalara, kusurlara hasret kalmaz mıydınız? Aşkı, arzuyu, yanlış anlaşılmaları hatta belki biraz da şiddeti aramaz mıydınız canlanmak için?