Şimdi ne zaman seni düşünsem, erik çiçekleri düşer saçlarıma, omuzlarıma, masamın üstüne, geçmiş zamanların tükenmiş şarap kadehlerine.
Şimdi ne zaman seni düşünsem, içimde binlerce çiçeğin dolduramadığı bir boşluk, yolların ayrılmasının, ayrı düşmenin pişmanlığı, anıların bir bir solmasının çaresiz kederi. Şimdi kaderimde bahar çiçeklerinin hayali, bir tutam fesleğen ve yitirilen bir karakedi…
Gün gelip vaktin daraldığını hissettiğiniz de anlarınız yok olmasın, bilinmez boşluğun bir yerlerinde yaşasın istersiniz. Sizi siz yapan o küçük şeyler yetim kalmasın diye oturup yazmaya başlarsınız.
Yazmak, insanın var olma çırpınışlarından başka nedir ki zaten!
Yaşadıklarımız değil, yaşadıklarımızın anlık duygusudur gerçek 'ben'.
...
Ömür boyu yaşanan, biriktirilen yüzbinlerce, milyonlarca anın toplamıdır insan.