İnsan basit tesadüflerden, inatla unutmaya çalıştığı fakat her seferinde daha ağır bedeller ödeten tekrarlardan oluşan bir çember içinde dönüp duruyordu.
İnsan ,sevdiği birini kaybedince gün ışığını da kaybeder, hayat puslu bir kederin gölgesi altında kalır. Hele Vicdan kör bir bıçak gibi yüreğin orta yerine saplanıp kalmışsa ne ölmek mümkündür ne de iyi olmak.