fatma
@herhangibiri6
Bazen bir hâle düşer insan..
Ne geriye gidebilir, ne ileriye kendisine uzanacak mucizeye , Allah tarafından gelecek bir kurtarıcıya umut bağlar. Arada kandırmacalarla avutur kendini. Geçiçi bir hâl avuntusu olur kendisinin. Ama her defasında o boşluk hissi hatırlatır kendini işte ya , ha işte Allah kimseyi o boşluk hissine düşürmesin. Amaçsız ve ne yapacağını bilmez yaptırmasın. Girdiği ortama ait olmamak düşüncesine kaptırmasın
(ait olduğun bir yer var, ama sen orada değilsin, zaman kaybetmişsin, yanlış tercih yapmışsın, çok yol katetmişsin, yorulmuşsun..)
Azıcık cesarete ihtiyacımız var çok az.. Korkularımız, incinme ,hayal kırıklığı, güven sarsılması, pişman olma ihtimalleri bizi buna engelliyor...
Bu hayattan nasibim... beklemek.
Güzellikleri ,nasibi, rızkı, aşkı, ölümü .. Her buluşum yeni bir arayışı başlatıyor.
Tüm ruhsal sorunlarımızın çözüm kaynağının ;
"İnandığımız gibi yaşamak.. " olduğuna inanıyorum.
Fıtratına uygun olmayan her şey insanı yoruyor, yıpratıyor. Günahlar günahları tavizler tavizi doğruyor.
Şimdi kendimize sorma zamanı ben neye inanıyorum. İnandığım gibi yaşayabiliyor muyum, ne ödünler veriyorum kendimden(benliğimden, karekterimden) , hayatımdan ... Neleri feda edebiliyorum bu inacım için. Biliyor muyum neyi feda edersem o bana ihsan edilir.