Hilalin Gölgesinde
@hg0x_
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Asena yok olmanın eşiğinde direnmeyi anlatır. Bozkurt yönünü kaybetmeyeni, asker bedel ödeyeni, bayrak ise tüm bunların sessiz taşıyıcısını simgeler. Hepsi bir bütün bildiğini taşımak, susmadan yürümek ve geri adım atmamaktır..
Reklam
Komik olan tükenir, ama acı bitmez. İnsanlar bir şeye bir kere güler, ikinci kez güldüklerinde yüzlerinde şaşkınlık olur.. Fakat üçüncüde gülmezler. Çünkü komik olan şey, tekrar edince etkisini kaybeder. Ama acı öyle değil. Aynı acı, aynı yara, aynı kırılma.. Kaç kere yaşarsan yaşa, etkisi hiç azalmaz. Her defasında aynı yerden vurur, aynı noktayı sızlatır, aynı şekilde içini çekip götürür. Komik olan unutulur, ama can yakan şeyler insanın içinde yer eder. Asıl tuhaf olan da şu: Aynı acıya hep aynı yerden kahrolmaya devam ederiz.. Sanki ilk kez oluyormuş gibi. İşte en acı tarafı da budur ya zaten. İnsan aynı yarayı defalarca yaşar ama hiçbir zaman “alışmaz.” “ alışamaz “ Hep aynı yerden sızlar, hep aynı yerden çöker. Gülmek tekrar edince sıradanlaşır; yukarda dediğim gibi acı, tekrar ettikçe daha derine iner. İnsanın canını yakan şey zaten olayın kendisi değil.. O olayı defalarca hissetmek zorunda kalmasıdır.
O kadını her şeyden ve herkesten çok sevdim. Ondan sonra hayatıma kimseyi alamayacak kadar çok.. Kimseyi sevemedim bir daha. Sevmeyi denemedim bile..
En çok da yapabilecekken yapmadığın şeyler canımı yakıyor. Varlığınla kırıldım, yokluğunla toparlanamıyorum.
Ve sen hâlâ hiçbir şey olmamış gibi susuyorsun.
Sensizliğe yazılmış mektup
Sevgilim;
Bu mektubu okuman mümkün değil, biliyorum. Zaten artık hiçbir şey mümkün değil sen gittikten sonra. Ama yine de yazıyorum, çünkü içimde biriken onca şey sessizlikte boğuluyor, senin adını anmadan nefes almak bile canımı yakıyor. Zaman her şeyin ilacıymış.. Yalan. Zaman sadece sensizliğe alışmayı öğretiyor ama alışmak unutmak değil. Ben seni hâlâ her sabah, yokluğunun koynunda uyanırken seviyorum. Hâlâ, arka sokaklarda yürürken, birden döneceksin sanarak ardıma bakıyorum. Seninle ne çok şey yarım kaldı. Gülüşlerin mesela.. Onları doya doya izleyemedim. Ellerini son kez tuttuğumda, bırakmak istememiştim ama hayat bizi birbirimizin elinden aldı. Ne çok şey söylemek istedim sana, sessizlikte yutkundum. “Gitme” diyemedim.. Gitmeyeceğini sandım. Meğer en büyük hatamız, sonsuz sandığımız anlara güvenmekmiş. Bazı geceler, seninle konuşur gibi yapıyorum. Gözümün önüne seni getiriyorum. Saçlarını, sesini, o kahverengi gözlerinde sakladığın bütün hüzünleri.. Ama biliyor musun? En çok da sesini unutmaktan korkuyorum. Çünkü insan, unuttuğu zaman ölür derler. Ve ben seni yaşatmak istiyorum, içimde, her hücremde, her acımda.. Biliyor musun, insanlar hâlâ “zamanla geçer” diyor. Onlara gülümsüyorum. Çünkü bazı acılar geçmez. Bazı kayıplar, insanın içine yerleşir, yaşamaya devam eder orada, sessizce. Ve ben, seninle birlikte içimde bir cenaze taşıyorum. Her adımımda biraz daha ağır geliyor ama bırakmak da istemiyorum. Çünkü bu ağırlık, senin hatıran. Senin son izlerin.. Sana anlatacak çok şeyim vardı. Ama en çok da seni ne kadar sevdiğimi söylemek isterdim. Eksik söyledim belki, eksik yaşattım.. Ama eksik sevmedim. Ruhumun ta derinlerinden gelen o tarifsiz bağlılığı hâlâ yüreğimde taşıyorum. Hiçbir zaman bitmeyecek bir özlemle.. Belki bir gün, başka bir hayatta, göz göze