“Luczeria di Cosimo de’Medici, 1560 yılında, Ferrara Dükü II. Alfonso d’Este’nin eşi olarak evlilik hayatına başlamak üzere Floransa’dan ayrıldı. Daha bir yıl bile geçmeden ölecekti. Ölüm nedeninin “karahumma” olduğu açıklandı fakat kocası tarafından öldürüldüğü söylentileri de aldı yürüdü.”
Maggie O’Farrell, bu tarihi bilgiyi alıyor ve yine kendi kurgusunu yaratıyor. Rönesans İtalyası’nda bir kadının kaderine karşı hayatta kalma mücadelesini anlatıyor.
Lucrezia, resim konusunda çok yetenekli, sınırsız hayal gücüne sahip bir çocukken -ablasının beklenmedik ölümü sonucu- evlendiriliyor. Lucrezia hakkında çok fazla bilginin olmaması, Maggie O’Farrell’in yine çok güzel tasvirlerin olduğu tarihi bir kurgu romanı yazmasını sağlamış.
Dünya’nın her yerinde, geçmiş ya da şimdiki zamanda kadının, kız çocuklarının kaderinin babalarının, kocalarının, ailelerinin elinde olduğunu bir kez daha okuyoruz bu romanda.
“Hamnet” kadar etkileyici olmasa da okuması zevkli, akıcı, kendinizi tarihi bir dizide hissedeceğiniz şekilde anlatılmış bir roman.
İşte, o duvardaki benim son düşesim,
Bakıyor hala hayattaymışçasına
Robert Browning, “My Last Duchess”