Yaprak açtı soyundum, döktü giyindim.
Sahipsizdi. Herkesindi.
Herkes onu ne çok severdi...
Ama sorsan kimse evinin önünde istemezdi.
Çürüğüydü... arısıydı... sineğiydi...
Yine de kimseyi boş çevirmezdi.
Herkese birazını verir 'eksilmem' derdi.
Dallarının kırıldığı, yapraklarının yolunduğu olurdu.
Dert etmezdi.
Tadayım istedim, boyum yetmedi...
Cahillik ettim, gölgesinde dinlendim.
Koktum, kirlendim.