"Kimi der ki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir,
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Kimi der ki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim,
Hayat arkadaşımdır."
Nazım Hikmet Ran
Biri benim, annemi özlediğim kadar özlemek nasıl mümkün olabiliyordu? Onu öyle çok özlüyorum ki ölmek istiyordum; suyun altında havaya hasret kalmak gibi sert, somut bir özlem.
Herkes bir gün öleceğini biliyor ama ölmeyecek gibi yaşıyor. Ölüm aslında bir nefes kadar yakın ve biz görmüyoruz. Bu kitapta ölümü anlamak, ölümü yaşamak ölümü hissetmek ve bütün bunlara rağmen hayattan kopmamak gerektiğinin mesajını veriyor bana.