holyece
@holyece
69 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan İnsana
İnsan… En büyük savaşı yine kendiyle veren varlık. Bir ömür kendinden kaçarken kendine çarpa çarpa yürür yolunu. Birileri gelir dokunur. Birileri gider eksiltir. Kimi kalır kök salar. Ama en çok da kimsenin duymadığı yerlerde kırılır insan.
Sevilmek ister ama sevmekten korkar. Anlaşılmak ister ama kendini bile anlatamaz. Yalnızlıktan kaçar ama kalabalıklarda bile üşür. Çünkü en derin boşluklar, başkalarının değil, kendi içinde yankılanan sessizliklerden doğar.
Ve sonra… Bütün o gidişler, dönüşler, kaybedişler… İnsan en çok kaybettikleriyle büyür. Acılarla şekillenir yaralarıyla tamamlanır. Çünkü bazen en güzel çiçekler en sert topraklardan fışkırır.
Ama yine de… Yine de insan insana tutunur. Bir ses, bir dokunuş, bir bakış… Bütün o boşlukları bir anlığına bile olsa doldurur. Ve işte o an dünya biraz daha katlanılır bir yer olur.
Belki de mesele kaybolmakta değil. Mesele kaybolduğunda bulunmayı umduğun birilerinin olup olmamasında...
Bir Tanrı mı yaratmak istiyorsun? Kendi Tanrını?
Ne büyük bir cüret ne kadim bir alışkanlık… İnsan dediğin bunu hep yapmadı mı zaten? Kendi korkularına, yalnızlığına, çaresizliğine bir cevap ararken Tanrılar doğurdu. Onları taşlara kazıdı, altına döktü, dualara sakladı. Kimi zaman göğe yükseltti, kimi zaman yeryüzüne indirdi. Kimini sevgiyle yoğurdu, kimini öfkeyle şekillendirdi. Ama hep kendi aynasında baktı onlara.
Belki de Tanrı insanın içindeki en büyük boşluğun yankısıdır. Duyulmasını umduğumuz bir ses, görülmesini istediğimiz bir ışık… Kimi zaman affeden, kimi zaman cezalandıran, ama hep orada olan bir güç…
Ama işte mesele şu ki Tanrıyi yaratmak kadar ona inanmak da insanin elinde. Çünkü Tanri ona ne kadar ihtiyacın olduğuyla ilgilidir. Belki seni korusun diye yaratırsın, belki seni cezalandırsın diye. Belki sana bir anlam versin diye, belki de anlamdan kaçabil diye.
Peki, soruyu yeniden soralım
Bir Tanrı mı yaratmak istiyorsun? Yoksa zaten yarattın da, ona isim mi arıyorsun?