hpapatya1

Kızım," dedi bana. Bu ses ona mi aitti. "Yalnız değilsin, ben buradayım." Hep duymak istediğim o cümleydi ama ölürken annemin sesini duymak, en kötü tarafıydı. Ölmeden önce, tam gözlerin kapanırken gördüğün son yüz, dünyaya gözlerini ilk açtığın anda gördüğün yüz ile aynı olabilirdi.
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İmkânsızdı ama ben imkânsızlıkları da başarabilirdim.
Kader miydi? Neden bazı çocukların yolu en kötü şekilde çiziliyordu? Bunun adı kader olmamalıydı, bunun adı azap olmalıydı, bunun adı cehennem olmalıydı ama bunun adı kader olmamalıydı. Çünkü çocuktular. Çünkü çocuklar savunmasız olurlardı. Çünkü çocuklar, bazen kendilerini koruyamazlardı. Çünkü çocuklar bazen o kaderlerinden kaçamazlar, ölene kadar kendi çocukluklarından korkarlardı. Bartu Sarca'nın kaderi, dünyanın en kötü çizilmiş yoluydu...
Ölüyordum. Bu gerçek bir ölümdü. Parçalanıyordum. Bütün parçalarımda onu taşıyordum, her parçamda çaresizliğin rengi vardı. Rengi acıydı. Ve her zaman başka bir yol vardı ama benim yolum sadece tek bir kişiye çıkıyordu, başka bir yol göremiyordum. Bir yuva beni terk etti, ben değil evsiz, kimsesiz kaldım. "Yankı"

hpapatya1

, bir kitabı okumaya başladı
Aslı Arslan
8.7/10 · 10,5bin okunma