Ebû Bekir Sıddik -radıyallahu anh- dâima Rasul-i Ekrem'in süveydây-i kalbi, mahrem-i esrarı, şerik-i ahzân ve ekdârı, makbûl ve manzûru idi.
Kalbinin tam ortası/en sevgili yeri (süveydâ-i kalbi), sırdaşı (mahrem-i esrarı), hüzün ve kederlerinin ortakçısı (şerik-i ahzân ve ekdârı), her daim kabul göreni (makbûlü) ve gözdesiydi (manzûru idi).·Kitabı okuyor