İnsanı en çok anlatamadıkları, içinde tuttukları yaralar yer. Herkesin anlatamadığı ama hafızasında yer eden,üzen hatıraları,hatırlamak istemedikleri vardı.Bunlar insanı yavaş yavaş yer,bitirir.Dudakların mühürlü olması hep bu anlatamadıklarımızdandı.
Bazen düşünüyorum,"Kendini sevmek ne demek?"diye.Kendine kıyamamak mı,yoksa en çok kendine kıymak mı? Bilemiyorum. insan yaşadığı çevreye göre şekil alyor.Kimi kolayca şekil alırken kimi hayatın verdiği şekli almaya çalışırken canı çıkyor.
Artık yılmadan,yorulmadan çalışacaktım.Gecemi gündüzüme katıp okuyacaktım.Hedefim belliydi,durmak yoktu.Sonra, babamın yüzü canlandı gözlerimde "Kız çocuğu okuyup da ne olacak!" Katran gibi sözler.Katrandan da kara...İsmet Kaya yanılyordu.Asıl kız çocukları okumalıydı.Kimseye muhtaç olmamak için.İki kuruş için kimsenin eline bakmamak için.