Zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden tek bir saniye bile süzülmüyordu.
Ters çevirmeye cesaretim yoktu,
Çünkü yeniden başlayacak bir hayatın korkağı olmuştum
Yağmurun sesi hep uykumu getirir. Salonda uzandigim koltuğun üzerinde uyuyakalmışım. Odam karanlık ve şarkı bitmiş.
Uyandığımda neredeyse donmak üzereydim. İnsanın böyle uyuyakaldığı zamanlarda üzerini örtecek birinin olmaması ne kötü!..
Nisa-75
Hem size ne oluyor ki, Allah yolunda: "Ey Rabbimiz! Bizleri bu halka zalim olan memleketten çıkar, tarafından bizi iyi idare edecek bir sahip ve bize katından bir kurtarıcı gönder" diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların kurtarılması uğruna savaşa çıkmıyorsunuz?