Hayata karşı gamsız bir duruş sergilemek, çok istememe rağmen, benim asla başaramadığım bir şeydir. En müsait zamanlarda bile ne yapar ne eder, eninde sonunda kendime dertlenecek bir şey bulurum. Hiç bulamazsam, gider birinin derdine ortak olurum.
Feri kaçmış, hayattan umudunu kesmiş gözlerin bakışını kim olsa tanır. Öyle bir bakışı vardı... Hayata küsmüş, yaşadıklarına içerlemiş biri... Gözlerini yummasın da ne yapsın? Peki, ya yumulan gözleri görmeyen açıkgözler?