bir kelime gelir, sürtünür, yoklar beni
anlarım, bir şiirin elçisidir
bırakır hemen elimdeki işi, sokağa çıkarım
bakarım, günlerdir içimi sancıtan şiir
orda, esinimi ışığından süzdüğüm
sonsuz göğün altında
bana incecik gülümsemektedir.
mendil cebimi kim doğradı benim mor mendilim nerde!
aşk veremiyle öksürmek şehvete şirk şüpheye müsvedde
beni böyle tanrı pozu kim öldürdü—kimse beni [ağlamıyor!
