...Sana gönlümü de vermiştim, gözümü de, canımı da; sen de alıp gitmiştin hani; fakat ne yapayım, kısmetin değilmiş.
Reklam
Canına derd olana can deme, ekmeğin-azığın bile olsa haram say onu kendine.
Bir sevgili ki yanında gül ile diken bir; onun mezhebinde Mushaf’la zünnar aynı...Niçin o sevgilinin gamını yiyelim ki ona topal eşşek de bir, rahvan at da.
Hava, bir gün yüzünü ekşitti, bulutun gözleri yaşlandı mı, bu ağlayış, dalların-yaprakların, meyvelerin gülmesi içindir.
Neye dedim ki: Feryadın kimden; dilin yokken bu inleyiş, bu ağlayış neden? Dedi ki: “Bir şeker dudaklıdan kestiler, ayırdılar beni; ağlamadan-inlemeden yaşamama imkan yok.”
Reklam