Çok sevdiğim biri bana şöyle demişti, “ne kadar sinirlenirsen sinirlen ama kimseye gerizekalı deme ve hakaret etme çünkü sen kimseden üstün değilsin, bir gün gelir olmam dediğin şey olurken bulursun kendini”
Ve kendisi çok ama çok haklıydı bire bir deneyimledim bunu, asla olmam hayatta yapmam dediğim şeyler oldu da yaptım da..
bir olgunluk çöktü üzerime ve kimseyi yargılamadan olduğu gibi kabullenen saygı duyan bir karaktere büründüm. Ama o sevdiğim insana burdan seslenmek istiyorum, ben ne kadar anlayışlı hoşgörülü olduysam o gerizekalılar benim anlayışımı hoşgörümü suistimal edip beni gerizekalı yerine koymaya kalkıştı.
İnsan ayrımı yapan örümcek beyinliler, at gözlüğü takıp üzerime basıp basıp geçip gidenler, körler, sağırlar vs. Tamam kendi çöplüklerinde istedikleri gibi yaşasınlar buna hiçbir itirazım yok ama neden sürekli benim yoluma çıkıyorlar yoksa ben mi yanlış yoldayım ?