İbrahim Adalı
@ibradali
Bu anıyı hatırlamak için kendimi zorladıkça, anında o kadar haince benden uzaklaşıyor, bir denizanası gibi belli belirsiz parlayarak bilincimin derinliklerine kayıyordu ve ben onu ne tutabiliyor ne de yakalayabiliyordum.
Tüm benliğimle senden nefret ediyorum ve bir an evvel ölmeni diliyorum. Ah, öyle acı çekiyorum ki! Tarifsiz bir acı ruhumu yakıp kül ediyor… Kahrol. Senin sıra dışı bir insan, bir dâhi olduğunu düşünmüştüm, seni sevmiştim, meğer bir deliden başka bir şey değilmişsin…
İnsanın akli ve ahlaki gelişimi ne kadar yüksekse, ne kadar özgürse, hayat ona o kadar keyif verir.
Kafama takılan soru şu: Ben ölünce bahçeme ne olacak ?