"En iyisi düşünmemekti, kaçmaktı. Kendi içime kaçmak, fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi."
Çok karmaşık duygularla tamamlamış bulunmaktayım seriyi. Zaman zaman çok öfkelendim Lila ya ve Lenu ya. Bazen tokatlamak istedim'kendine gel artık!' diye, bazen de içim ısındı kalbime koyup saklamak istedim. Zor hayatlar zor karakterler zor tercihler. Ne ak diyebilirim ne kara ikisi içinde. Tam da hayat gibi. Gönlüm Lenu dese bile hayatını kendi istediği gibi yaşayan Lilaydı bana göre. Ah Lenu! Güven artık kendine.