Bu dünyada herkesin bir acısı vardı, nasıl veya ne olduğu önemli değildi. Herkesin acısı kendisine göre küçük ya da büyüktü, kimsenin bir başkasının acısıyla dalga geçmek gibi de bir hakkı yoktu. Birinin acısını dindirebilmek amacıyla bir başkasının acısını örnek verip, "Beterin beteri var!" demek de anlamsız ve saçmaydı çünkü biz ne dersek diyelim, o kişinin acısı dinmeyecekti. Acıyı ne dindirirdi bilmiyordum fakat umudun ve zamanın bu yolda katkısı olduğundan neredeyse emindim.