Ah şu insanlar! Onları anlamak o kadar zor ki! O kadar acı ki, onların ruhi farklılıkları ve birbirleriyle uyuşmayan davranışları karşısında çaresiz kalmak. Kendimi düşünüyorum. Bana ne kadar yakın olursa olsunlar, insanların hiçbiri anlayamaz beni. Çünkü ben bile kendimi doğru dürüst anlayamıyorum. Geceleri kapkaranlık, gündüzleri soğuk ve sessiz içimde. Yüreğim alev alev yanıyor; ruhum volkan gibi kaynıyor. Gönlüm virane! Güneş bazen hiç batmayacakmış gibi doğuyor, bazen hiç doğmayacakmış gibi batıyor gözlerimde. Zaman serum şişesine benzeyen ömrümün dudaklarından damla damla süzülüyor; en son damlanın zavallı bedenimi ebedi bir yalnızlığa terk edeceğini biliyorum.