Bir yıl ya da beş yıl sonra geriye dönüp baktığınızda taşıdığınız yeni pişmanlıklar yüzünden aynı üzüntüyü yaşamamak için şu anda hayatınızda ne yapabilirsiniz? Başka bir deyişle, pişmanlık duymadan yaşamanın bir yolunu bulabilir misiniz?
Eğer "varolmanın farkında olmak" kişisel değişim için önemli bir nedense, gündelik tarzdan çıkıp değişimi sağlayacak olan tarza nasıl geçebiliriz? Bunu yalnızca dileyerek, çaba harcayarak veya dişlerinizi sıkarak yapamazsınız. Bir insanı uyandırıp sıradan tarzdan çekip çıkararak onun ontolojik tarza girmesini sağlamak için genellikle yaşamsal veya geri dönüşü olmayan deneyimler gerekir. Ben buna uyanma deneyimi diyorum.
Şeylerin nasıl olduğu ile yalnızca var olmaları arasında önemli bir fark vardır. Gündelik tarza gömüldüğünüzde fiziksel görünüş, mülkiyet veya saygınlık gibi çabucak unutulan dikkat çelicilere odaklanırsınız. Öte yandan ontolojik tarzda yalnızca varoluşun, ölümlülüğün ve hayatın diğer değişmez özelliklerinin daha fazla f arkına varmakla kalmaz, anlamlı değişiklikler yapma konusunda daha heyecanlı ve hazır olursunuz. Temel insanlık görevimiz olan sorumluluk, bağlanırlık, anlam ve kendini gerçekleştirmeden meydana gelen özgün bir hayat inşa etme fikrine sarılmak için acele edersiniz.