“İnsan tanımadığı birini özleyebiliyor, ne iyi. Hayatı boyunca özleyebileceği, sevebileceği birini bulmuş gibi... Hiç tanımadığı birini -say ki bir kere görmüş olsun, peki- büyütüyor, besliyor, yaş bile aldırmadan ona, özlüyor olduğu, oturduğu yerden. Kâfisi olmalı insanın, bu da kâfi!”