Bugünlerde çoğu insan sinsice yayılan bir tür sağduyudan ölüyor ve iş işten geçtiğinde keşfediyorlar ki insanın asla pişman olmadığı tek şey hatalarıdır.
İnsanın kendi deneyimlerinden pişmanlık duyması kendi gelişimini engellemesi demektir. Deneyimlerini inkâr etmek, kendi hayatının dudaklarına bir yalan yerleştirmektir. Bu, bir ruhun inkârı demektir.
İlk kadehten sonra olayları olmalarını istediğiniz gibi, ikinciden sonra olmadıkları gibi görürsünüz. Sonunda gerçekte oldukları gibi görürsünüz, bu da dünyanın en korkunç şeyidir.
Kendini suçlamanın konforlu bir tarafı vardır. Kendimizi suçladığımızda başka hiç kimsenin bizi suçlamaya hakkı yokmuş gibi gelir. Günahlarımızı bağışlayan itiraftır, rahip değil.