Belki bir gün ismi ö… olur
Kokusu siner üstüne yine onun
Yanıyor daha elleri üstünde korun
Belki başrolü benimdir bu hazin sonun
Dolar mı gözleri bu biçimsiz gülün
Söylemedi sana benden gittiğini dünün
Çölde bir yudum su niyetineydi düşün
Mehmet efendi ölen hanımını
Sen beni düşün
Mehmet efendi dul mu şimdi
Ellerimdeki kan gözlerimdeki kindi
Ne bıçak ne gönül yarası
Bizimkisi sonu kötü olan bi filmdi
Alışkanlıkların tabanlarımı yaktığı saatlerdeyiz
Alışkanmadıklarım da tavanda geziyor
Mesaj değil mektup beklediğim günlerdeyiz
Postacı amca bizim mahallede geziyor
Başlangıçlara başladığım aylardayız
Sonlangıçlar kırlangıçlarla geziyor
Mevsimi değil diyorum kırlangıçın
Mehmet efendi kızıyor bu sefer
Karpuz mu bu kızım, mevsimi mi olur?
Ölümün mevsimi var da
Kırlangıçın niye olmasın
Yakın uçar onlar, duymasın kızar sana
Gülüyor mehmet efendi bıyık üstü
Reklam
Susmak niyetindeyim ama ellerimi durduramıyorum sana geliyor. İçimi durduramıyorum, sana geliyor. Ben, ben olmaktan çıkıyorum. Özlüyorum seni. Durduramıyorum bunu. Kötü bir aşk bu. Seni sevmeyi durduramıyorum
Gözlerim arıyor geçtiğin yerleri
Ne gölgene rastlıyorum ne sana
Oysaki tanırdım dudaklarından düşen
Sigara izmaritinden
Onu dahi atmamışsın yere
İşte ben biraz da bu yüzden sevdim seni
Kendimle yalnız kalmam gerektiğini öğrendiğimde bi pazar günüydü. Öğle 4 gibiydi. Ben yapayalnız bırakıldım bir kez daha. Yanımda yakın arkadaşlarımdan biri vardı ama ben kocaman izmirde, kalabalık bi sahilde, herhangi bir bankta yavaşça yalnız bırakıldım. Terk edildim diyemiyorum çünkü iki seçenek sundum ve o hayırı seçti. Terk etti, gitti denmez belki ama yalnız bırakıldım denir. Gücü çoğu şeye yetemeyenlerle dolu olan bu hayatta birinin yine gücü yetemedi bana. Eyvallah dedim sadece, veda dahi edemedim. Hak etmediğinden değil, ona veda edememekten korktum. O belki de en çok hak edeniydi bir vedayı. Ama ben hiç öğrenmedim ona nasıl veda edilir. Ona varalı daha bir ay olmuşken nasıl kendine iyi bak derim bilemedim. Bir sene beklediğim en sonunda geldiğinde elimle itmek zorunda kalınca allaha emanet ol demek yük geldi omzuma. Allahın belası sınav bir kez daha hayatımdan aldı birilerini. Ve ben gidişini boş gözlerle izledim. Ne gitme kal yanımda yürü diyebildim ne de o çıktıktan sonra kapıyı kapatabildim. Açık hala kapı. Gelse bu sefer ben git derim kararımı verdim ama açık işte o kapı. Gelsin de göreyim derdindeyim. Mecbur bırakılınca bişeylere insan, daha bi ağırlaşıyormuş o bitişin yükü omzunda. Eğer okursan bunu, yüreğim yer de sana vermeye karar verirsem bil ki sana olan şeyim bende hoşlanmadan beğenmeden fazlaymış. Herkese her şeyi okutmam ama mektuplar şiirler yazmışlığım var benim. Bilirsin. Şunu da bil ben sende sadece arada bi konuşmaya götünün yemediği bi kız olabilirim ama sen bende çok farklıydın. Sana fazla gelebilir hislerim. Çoğu şeyi bilmiyorsun ondan öyle geliyordur. Sen beni haziranda tanısan da ben eylülden beri tanıyorum seni. Eylülden beri gözümün önündesin hep. Hep baktığım yerdesin. Ama senin benimle ne yolun kesişmiş ne yönün. Kızmıyorum sana