Yaşamak,eyleme geçmek demektir;bu yüzden yaşarken eylemlerin kontrol edilmesi,yaşamanın anlamından mahrum kalmakla aynı şeydir.Bu mahrumiyet,öz bilincin ölmesinden daha fazla ıstırap verir.
“Ne mutlu gözlerinin önündeki ölmesi gereken zamanı gören ve tefekkür edene.Her gün ve gece ölümü dile.Sonunda Tanrı’nın önüne çıktığında,korkacak neyin olabilir ki..”