Ve ben Türkiye’de
Türkiyeli kadınım
Bahtı karalıyım
Bana bir çember çizdiler
Yetmedi
‘Yetmez!’ Dediler
Zincirlere vurdular
Bir adım değil
Bir ayak boyu bile
Çıkamam dışarı
Konuşamam,düşünemem gönlümce
Başkaları düşünür
Konuşur başkaları
Karar da verirler yerime