Hiçbirimiz gidişattan memnun değildik ama çare üretmekte yetersiz kalıyorduk. Geldiğimiz ortamlara göre aramızda fikir ayrılıkları da oluyordu haliyle. Hepimizin hemfikir olduğu tek şey, illa bir şey yapmak gerektiğiydi ama o şeyin ne olduğunu bilemiyorduk.
insan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanların görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.