İlkay Kozak
@ilkaykozak
Osmanlaşan her şeye ve herkese okkalı bir selam durma vaktiDuygu ve Düşünce
**Buraya kitabın ne kadar şahane, ne kadar derin olduğuna dair afili bir cümle yazmak isterdim ama Osman, inanır mısın içimden gelmiyor. :))
**
Aylin Balboa okumak, durup dururken sol şeritte giderken el frenini çekmek gibi bir şey.
Araba takla atıyor, sen içinden fırlıyorsun ama düşerken "Manzara da fena değilmiş ha" diyorsun.
İşte bu kitap tam olarak bu. Hayatın bizi fırlattığı o uçurumda, düşüş hızımızı hesaplamak yerine yere çakılacağımız ana kadar kahkahayla küfretmenin kitabı. :))
Acıyı Mikserle Çırpmak
Kitap bize ne anlatıyor? Aslında hiçbir şeyi ve inanın bana her şeyi.
Kalp kırıklığı var, gitmeler var, kalmaların anlamsızlığı var, bir de tabii ki Osman var.
Ama şu an konumuz tam olarak Osman değil.
Balboa, edebiyat dünyasının o çok sevdiği "ağlak ve asil acı çekme" seanslarına öyle bir tekme atıyor ki, kendimizi bir anda kendi dramımızla dalga geçerken buluyoruz.
Acıyı yok mu sayıyor? Hayır; acıyı alıyor, içine biraz tuz, biraz biber gazı, biraz da absürtlük katıp önümüze bir kokteyl gibi koyuyor. İçiyorsun, için yanıyor ama "Bir tane daha versene" diyorsun.
"Osmanlaşan" Her Şeye ve Herkese Okkalı Bir Selam Durma Vakti
Sonuç olarak Osman –ve Osmanlaşan tüm o eski sevgililer, o bitmek bilmeyen sosyal hikâyelerimiz, üzerimize dikilmeye çalışılan o daracık roller– bu hikâye gerçekten sizden uzun.
Çünkü siz bittiniz, gittiniz, sıranızı savdınız. Hatta muhtemelen şu an bir yerlerde hayatınıza çok normal, çok steril ve çok sıkıcı şekillerde devam ediyorsunuz. Ama bizim o bıraktığınız enkazdan, o incecik kırıklardan çıkardığımız yangın hâlâ sönmedi. Sönmesin de zaten.
Kitap bittiğinde içinizde tuhaf bir hafiflik kalıyor. Hani eviniz yanmıştır da, artık kurtaracak hiçbir şey kalmadığı için oturup küllerin üstünde çay demlersiniz ya, tam olarak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Trajikomik bir varoluş mücadelesi...Duygu ve Düşünce
İçinizi sızlatan ne varsa tatlı bir tebessüme dönüştüren, kalbe şifa bir modern zaman masalı.
Başkahramanımız Feribe ile birlikte unutmanın derslerine çalışırken; aslında insanı insan yapan şeyin yaraları, aşkları ve hatıraları olduğunu keşfediyoruz. Akıcı, esprili ve bir o kadar da içten... Kalbinizi kıran her şeye bir parça neşe ve bolca anlayışla bakmak istiyorsanız, bu dersi kaçırmayın derim.
Unutma Dersleri: Geçmişin Yükünden Kurtulma Rehberi (Mi?)
Kitabın Genel Konusu
Hayatının fon müziği haline gelen ayrılık acısından, kırgınlıklarından ve geçmişin hayaletlerinden kurtulmak isteyen Feribe, çareyi gizemli bir merkezde arar: Mazi İmha Merkezi (MİM).
MİM, danışanlarına aşama aşama geçmişi unutturmayı vaat eden tuhaf bir kliniktir. Feribe bu merkezde, kendisi gibi "unutmak" isteyen birbirinden nevrotik, renkli ve sıra dışı karakterle bir araya gelir. Ancak unutmak, unutturmaya çalışanların sandığı kadar mekanik bir süreç değildir.
Trajikomik Bir Varoluş Mücadelesi:
Kitap acı verici meseleleri (kalp kırıklığı, yalnızlık, yas) ele alırken okuyucuyu depresyona sürüklemiyor. Aksine, insanın kendi trajedisine dışarıdan bakıp gülebilmesini sağlıyor.
"Hatırlamak mı Daha Zor, Unutmak mı?":
Kitap, bizi biz yapan şeyin aslında tam da o canımızı yakan anılarımız olup olmadığını sorgulatıyor.
Modern Dünya Eleştirisi:
Kişisel gelişim trendlerine, her şeyi hap gibi çözmeye çalışan modern sistemlere ve "her daim mutlu olma" zorunluluğuna harika bir ironiyle yaklaşıyor.
Nermin Yıldırım’ın o ince ironiyle hırpaladığı modern dünya illüzyonunu özetliyor. Sistem bize acıyı bir "arıza" gibi kodlarken, kitabın o acıyla dalga geçebilme gücü vermesi müthiş bir panzehir.
**Geçmişi silmek insanı hafifletmez, sadece yankısız bir boşluğa dönüştürür;