İnsanlar bir sürü şey uyduruyor fakat kendilerini kurtaracak asıl şeye, durumları biraz olsun düzeltecek çareye başvurmuyorlar. Bir an olsun durmaya cesaret edemiyorlar. Böylece, yanlış davranmaya yıkımları çoğaltmaya devam ediyorlar, insanlar, içinde bulundukları korkunç durumu biraz olsun kavrıyor, bundan kurtulmak için elinden geleni yapıyor ama durumlarını gerçekten düzeltecek olan şeyi yapmak istemiyorlar. Bu çare kendilerine önerildiği zaman öfkeleniyorlar.
Yolumuzu şaşırdığımıza dair içimizde en ufak bir şüphe varsa, halimizi düşünmemiz için verilen bu öğüde takıntılar bu tavır, yolumuzu nasıl kaybettiğimizi ve ümitsizlik batağına nasıl düştüğümüzü gösteren, apaçık bir belirtidir.
Şimdi anladım ki kötülük kötülük ile çoğalıyor, insanlar ne kadar kötülüğün ardına düşerlerse onu o kadar çoğaltıyorlar. Demek ki kötülük kötülük ile ortadan kalkmıyor. Peki öyleyse neyle kalkıyor ? Bunu da şu anda bilmiyorum.