Gündüz, gece farksız, ruhum sıkılmış
Sabah beşler, kan çanağı gözlerime karışmış.
Kargaların sesi ürpertmiyor bedenimi.
Nede olsa bülbüller benden sıkılmış.
Gecenin karanlığı hoşuma gider olmuş.
Geceler düş görmemi özler olmuş.
Ayın ışığı hiç böyle aydınlatmamıştı ruhumu.
Yıldızlar bana konuşur olmuş.
Yalnızlık bana verilen bir lütufmuş.
Ellerim soğuktan değil, yalnızlıktan titrer olmuş.
Gevezeliğin tutmuş, yıldızlar dinleyenim olmuş.
Tek dostum gökyüzü olmuş.
Sokaklar sessiz, insanlar kadar yormuyor.
Yorgunluğum başlıca başıma dert olmuş.
Başımdan kovabilecek tek şey gelmen olmuş.
Gel kov yorgunluğumu, gel hissetir huzurunu.
Bu kalbim bir tek sana atar olmuş.
İlknur Cemre Uslu