Reklam
Hayatımızın ilerisindeki bir şeye heyecanlanmak için kendimize hiç izin vermemiştik. Birlikte bir gelecek inşa eden iki bağımlıydık. Böyle düşündüğümde her şey hayal gibi gelmeye başlıyordu.
Gerçekleşmeyecek türden bir hayal gibiydi.
"İntikam bir fayda değildir, Lo. Bu kendini tatmin etmektir. Mantığı çok azdır ve ondan da az ödülü olan duygusal bir tepkidir."
Bazı zamanlarda kendimize olduğundan daha çok birbirimize inandığımızı düşünüyordum.
Yorum için: illekitap.blogspot.com/2024/09/krista-...
"Her şeyi berbat ettim," dedi Lo.
"Hayır," diye cevap verdim elimden geldiğince sert bir şekilde. "Etmedin."
"Ne yaptığımı bilmiyorsun bile."
"Önemi yok ki." Keşke ona sarılabilseydim. Neden birbirimizden bu kadar uzak olmak zorundaydık?
"Bunu asla yenemeyeceğim," dedi paramparça olmuş bir şekilde.
"Lo," derken kurumuş dudaklarımı ıslattım. "Bir şeyi unutuyorsun."
Derin bir nefes verdi. "Neymiş o?"
"Biz Dnya-616'dayız. Burası alternatif bir evren değil." Telefonu daha da sıkı tutarken gözyaşlarım akıyordu. "Mutlu sonumuza ulaşacağız. O noktaya gelmemiz biraz zaman alacak olsa bile."
Bir keresinde, dibe vurduğum bir anda bu cümleleri bana söylemişti. Şimdi sadece kendi sözlerini hatırlaması gerekiyordu.
Sanki göğsünden bir ağırlık yavaşça kalkıyormuş gibi tekrar nefes verdi.
"Bana inanıyor musun?" diye fısıldadım.
"Her kelimesine."
Reklam