kayra

kayra
@imWhalien
however far away i will always love you
cok bilinirken kaybolanim
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kalip
susmasini soyluyorum icimdekine. susmasini yoksa islerin daha da kotuye gidecegini soyluyorum ancak her zaman oldugu gibi yine bir kere bile dinlemiyor beni. kendi icimizde ayirdigimiz parcalar bizden kontrolu almak ister ve bunu basarmak icin yasadiklari yeri dahi karsilarina alirlar. bana gore insanoglu bu nedenle en korkunc yaratiktir. cunku insanin kendine bile acimasi yok, icinde yasayanin dahi yasadigi yere acimasi yok. bu yuzden zalim varliklar, acinasi varliklar. “bir yere ait olmayanlari iyi tanirim, her yere ait gibi davranirlar” diye bir cumle okumustum cok sevdiğim bir yazarin kitabinda. suan kitap nerde bilmiyorum, neyse, konu da bu degil zaten. bence bu cumle tam olarak insanları tanimliyor. nereye ait oldugumuzu bilmiyoruz bu yuzden her yere aitmiş gibi davraniyoruz. ben bir yere ait degilim. ne kendime ne baskasina ne de bir seye. ben ait degilim. ben insan degilim. kendimi tanimlayacagim bir sey yok benim. dusuncelerim korkutmasin sizi, karsi cikmiyorum hicbir seye. sadece “insan kalibina” girmeye calistigimda olanlari gordum ve hala vucudumda tasiyorum izlerini. ben aci cekmemek icin tutumu reddediyorum.
but your heart is where mine lies
Kendimden Hallice
biraz daha basim agriyor. su siralar her yazima basim agriyor diye basliyorum farkindayim ancak agri giderek arttigi icin kafam cok bulaniyor. her neyse. sadece icimi dokecegim, amacim yazi yazmak degil bu sefer. bazen basimizda birileri konusur ve onlari dinleyemeyecek kadar kendimizi soyutlariz gerceklikten. bu duygunun hissettirdiklerini hissediyorum son birkac gundur. benim icin fazlasiyla efsunkâr bir duygu bu. direkt demek yetmezdi. her neyse. dediklerimden cogu zaman kimse bir şey anlamıyor ama icimde surekli bir seylerin eksik oldugunu hissediyorum. istedigim her seye sahibim. canimdan cok sevdigim 2 arkadqs, canimi verebileceğim 3 kardes ve saglikli bir aile. hicbir sey ters gitmezken icimde bir seyler eksik, ters gibi. bu duyguya bir isim veremiyorum. ancak soyle anlatabilirim sanirim. sahilde yururken ayagin takilmis ve akintiya kapilip bogulmussun gibi. aslinda hic tahmin edemeyecegin bir ihtimal ama oldu ve sen artik bu durumu yasiyorsun hatta yasamiyorsun. bilmiyorum. bugun hic bilmedigim bir sehirde tek basima bir yere gittim. cok basit gelebilir ama kulakligimda calan alex g, tamino karisigi muzikler esliginde dolmus yolu gitmek ve yurumek beni kurtardi. gece yine ayniydi ama o bir saat hic degistirmek istemeyecegim bir andi. kulagimda yine alex g muzikleri caliyor ama bu sefer ben aşina olduğum bir koltukta oturmus bunlari yaziyorum. tarih 12 agustos gunlerden pazartesi ve saat 01:30. neden bu kadar ayrintili bir tarih verdim bilmiyorum. yapmak istedim ve yaptim. yarin kitap okumayq geri donecegim ve bunu dosto’nun kitaplariyla yapacagim. bilmiyorum pdf de okuyabilirim satin almak yerine. alex g- people sarkisi caliyor suan. evde tek tuk insan uyanik. kimsenin haberi yok icimdeki ayazdan. olmasin da. oldugunda da bir sey degismiyor cunku. neyse. yaziyi
burayi daha aktif kullanmaya baslamaliyim sanirim