İnsanların büyük çoğunluğu kendi varlıklarını kurban ettiklerinin farkında bile olmadan kötülüğün tarafını seçmişlerdi. İlginç olan, kötülüğün tarafında yürümeyi seçenlerin yürüdükleri yönün onları iyiliğe götürmeyeceğini daha en başında bilmeleriydi. İyilik kötülüğün kılığına giremiyordu çünkü, ama kötülük sık sık iyilik kılığına giriyordu.
Göz göze geldik, gülümsüyordu. Hayatım boyunca kalbimin daha hızlı attığı, sevinçten öleyazdığım başka bir an olmadı. O an aşkın insanı sevinçten öldürebilme gücü olduğunu düşündüm. Şuan aşktan ölsem ne güzel olur diye düşündüm. Aşkla ölüm aynı cümlede birbirine çok yakışıyor diye düşündüm.
İnsan, öleceğini bilen tek canlı olduğu gibi,yalnızlığının bilincinde olan tek varlıktı. Ve ömrü tıpkı ölümü inkar etmeye çalışmak gibi yalnızlığını inkar etmeye çalışmakla geçiyordu