İnsan kendini arzın merkezinde zanneder. Nefsi öyle zannettirir.
Mesela Ludwig van Beethoven’sınız bir koro elemanı olarak iş aradınız ve Bonn şehrinde bir sarayda bir orkestraya kabul edildiniz. Feleğin sizinle oyunu bitti artık saygınlık için mücadele ediyorsunuz, daha büyük hayalleriniz var, iradeniz yerinde.
Beethoven’ın vokal geçmişi olmadığını biliyorsunuz, değil mi? Çünkü siz, henüz doğacağını bile bilmediğiniz ve sizinle aynı adı taşıyacak olan Ludwig van Beethoven’ın dedesisiniz. Dünya sizi bilirse sadece aynı adı taşıyan dedesi olarak bilecek. Sizin bu dünyadaki bütün varlık amacınız Beethoven’ın dedesi olmak olacak. Oysa ne büyük hayalleriniz, ne büyük dertleriniz vardı. Meğer hiçbir anlamı yokmuş.
Üzerini örttüğümüz her şeyin altında kalırız, demiş Alice Miller. Eksik olduğumuzu ararız,hem de eksik bırakandan ya da ona benzeyenden. Noksanımızı,bizi zaten noksan bırakandan dileniriz bir ömür boyu..